... นาฬิกา ...
posted on 24 Jan 2012 13:24 by oh2day directory Fiction... เมฆขาวคลายเหงาให้ท้องฟ้า ดั่งเช่นรถราคลายเหว่ว้าให้ท้องถนน ...
ฝุ่นคละคลุ้งบนถนนลาดยางสายชนบทไม่เงียบเหงาเหมือนในอดีต ความเจริญแทะโลมธรรมชาติเข้ามาทีละน้อย แต่กระนั้นธรรมชาติก็รู้จักที่จะปกป้องตัวเองไม่ให้สลายไปจนไร้ซึ่งผืนป่า สองข้างทางมีตึกรามร้านรวงแทรกเสริมขึ้นทั้งสูงต่ำ ทว่าเบื้องหลังเรือนคอนกรีตเหล่านั้นก็ยังมีสวนยางเป็นทิวยาวและกว้างใหญ่รายรอบ
ร้านนาฬิกาข้าง ธกส. ถูกตกแต่งทาสีใหม่โทนเขียวอ่อนทับสีเดิมที่ประมาณได้ยากว่าเป็นสีอะไร ด้านหน้าติดกระจกสีชาพร้อมบานประตูเลื่อน เพื่อป้องร้านให้พ้นจากฝุ่น ภายในเปิดแอร์เย็นในช่วงอากาศร้อนจัดอย่างวันนี้ เจ้าของร้านเป็นชายเชื้อสายจีนวัยกลางคนค่อนไปทางสูงวัย อาศัยผืนดินทำสวนยางอยู่ที่นี่นานนับสิบปี ร้านนาฬิกาเป็นเพียงส่วนเสริมของอาชีพ เช่นเดียวกับคนดั้งคนเดิมในพื้นที่ที่แม้จะมีกิจการร้านค้าก็ยังมีอาชีพทำสวนยางเป็นหลัก
“เอาเป็นสายหนังนะเฮีย” เลือกแบบสายนาฬิกาเส้นใหม่ในตู้กระจก ให้เจ้าของร้านเปลี่ยนแทนเส้นเก่า
“ได้ ๆ เดี๋ยวเปลี่ยนเสร็จแล้วจะเอาไปให้ที่ร้านนะ” แกหยิบกล่องที่ใส่สายนาฬิกาออกมาวางบนตู้ ก่อนหันไปซ่อมนาฬิกาอีกเรือนที่ทำค้างอยู่ และถามต่อ “ว่าแต่ที่ร้านคอมฯ เป็นยังไงบ้าง ลูกค้าเยอะมั้ย”
“เงียบ ๆ ครับ ตั้งแต่ราคายางตกลงมาก ลูกค้าคงเลือกที่จะเก็บออมมากกว่าจะมาซื้อหรือซ่อมคอมฯ” ตอบแกตามความคิด และถามถึงการงานของแกบ้าง “แล้วเฮียล่ะ ช่วงนี้ราคายางถูกลงมากเลย ยังไหวหรือครับ”
“ยังไงก็ต้องไหว หยุดไม่ได้หรอก” แกว่า พร้อมยื่นนาฬิกาที่ซ่อมอยู่ในมือให้ดู “คนเราไม่เหมือนนาฬิกานะนายช่าง นาฬิกาน่ะ.. ถอดถ่านออก เข็มเวลาก็หยุดเคลื่อนไหว แต่คนเรา ถ้าถอดใจ.. เวลาไม่เคยหยุดให้เหมือนอย่างเข็มนาฬิกา”
เหมือนเวลาหยุดลง และบรรจงละเมียดทุกถ้อยคำเข้ามาในความคิด...
นาฬิกา บอกได้ ในหลายสิ่ง บอกความจริง ของเวลา ว่าเท่าไหร่
จนเมื่อถอด ถ่านออก บอกความใน เข็มหยุดเดิน ไม่เคลื่อนไป ไม่ไหวติง
คนเราต่าง นาฬิกา ณ จุดนี้ ณ จุดที่ ถอดใจ ในทุกสิ่ง
แต่เวลา กลับเดินไป ไม่ประวิง ไม่หยุดนิ่ง เหมือนถอดถ่าน นาฬิกา
หลบแอร์เย็นฉ่ำจากร้านนาฬิกา กลับมานั่งซ่อมคอมฯ ตากพัดลมที่หมุนเอื่อยอยู่ในร้าน ใบพัดสีแดงเคลือบฝุ่นกับตะแกรงครอบปนสนิมส่ายหน้าไปมาทำท่าคล้ายจะไม่ไหว แต่ก็ยังพัดไล่ไอร้อนไม่ยอมหยุด ลมเย็นริมทางผ่านเข้ามาเป็นบางครั้งพอให้ชื่นกาย กระทั่งยินเสียงลมหายใจของใครคนหนึ่งผ่านเข้ามา จนรู้สึกได้ว่า ชื่นไปถึงทรวง...
“นาฬิกาของพี่เสร็จแล้วค่ะ เฮียเค้าเปลี่ยนสายให้แล้ว” สาวหมวยผิวขาวยิ้มพราวเข้ามาในร้าน ในมือนั้นถือนาฬิกานำมาให้ เอื้อมไปรับตอบกลับยิ้มที่พริ้มใจ จนแก้มใสของเธอนั้นพลันชมพู เธอก้าวย่างร่างเพรียวเรียวขาสวย ผมสลวยลู่ไหล่เห็นใบหู อยากกระซิบกระซาบไซร้ให้โฉมตรู ได้รับรู้ว่าหลงรักเจ้ามากมาย
“ขอบใจจ้า บริการดีมากเลย”
“ยินดีค่ะ พี่ลองตรวจดูก่อนก็ได้นะ”
“อืม... สายที่เปลี่ยนมาก็เรียบร้อยดี แต่พี่ว่าเข็มมันเพี้ยน ๆ นะ
“เข็มไม่ตรงหรือคะพี่?”
“เข็มบอกเวลา ก็ตรงดี..
แต่เข็มบอกรัก นี่สิ่.. ชี้ไปทางน้องตลอด”